ET DEMOCRITI PHILOSOPHIA. 115 



quae de aqua, aere, igne, ab istis asseruntur, non 

 firmis admodum rationibus nixa, reprehendere non 

 fuerit difficile ; neque causa videtur cur de singulis 

 disseramus, sed tantum in genere. Primo itaque 

 videntur antiqui illi in inquisitione principiorum, 

 rationem non admodum acutam instituisse, sed hoc 

 solummodo egisse, ut ex corporibus apparentibus et 

 manifestos, quod maxime excelleret, quaererent, et, 

 quod tale videbatur, principium rerum ponerent ; 

 tanquam per excellentiam, non vere aut realiter. 

 Putabant enim hujusmodi naturam dignarn, quae 

 sola esse diceretur qualis apparet : caetera vero ean- 

 dem ipsam naturam esse existimabant, licet minime 

 secundum apparentiam ; ut vel per tropum locuti, 

 vel tanquam fascinati videantur, cum impressio for- 

 tior reliqua traxerit. At vere contemplantem, 

 aequum se praebere oportet ad omnia, atque principia 

 rerum statuere, quae etiam cum minimis et rarissimis, 

 et maxime desertis quibuscunque entium conveniant, 

 non tantum cum maximis et plurimis et vigentibus. 

 Licet enim nos homines entia, quae maxime occurrunt, 

 maxime miremur, tamen naturae sinus ad omnia lax- 

 atur. Quod si principium illud suum teneant non 

 per excellentiam, sed simpliciter, videntur utique in 

 duriorem tropum incidere ; cum res plane deducatur 

 ad aequivocum, neque de igne naturali, aut naturali 

 acre, aut aqua, quod asserunt, praedicari videatur, 

 sed de igne aliquo phantastico et notionali (et sic 

 de casteris), qui nomen ignis retineat, definitionem 

 abneget. Porro videntur et illi in eadem incommoda 

 compelli, quae assertores materiag abstractas subeunt. 



