118 PARMENIDISj 



Quin et putrefactio ipsa nullo modo res ad aquam 

 puram et cruclam redigit. Sed longe maximus 

 error, quod constituerunt principium corruptibile et 

 mortale. Id enim faciunt, cum principium introdu- 

 cunt tale, quod naturam suam in compositis deserat 

 et deponat. 



Nam quodcunque suis mutatum finibus exit, 

 Continue hoc mors est illius, quod fuit ante. 



Verum hac ratione magis nobis opus erit statim, 

 cum ad illam tertiam sectam, qua? plura decrevit 

 rerum principia, sermo jam ordine devectus sit, quae 

 certe secta plus roboris habere videri possit, plus 

 praejudicii, certe habet. Itaque ad opiniones non 

 secundum genus et in communi, sed singulas accede- 

 mus. 



Itaque ex iis, qui plura principia dixerunt, sepa- 

 rabimus eos qui infinita asserunt. Ille enim locus 

 de infinite ad parabolam Coeli pertinet. Verum ex 

 antiquis Parmenides duo rerum principia, ignem et 

 terram, dixit, sive coelum et terram. Solem enim et 

 sidera verum ignem esse asseruit, eumque purum et 

 limpidum, non degenerem, qualis apud nos est ignis, 

 qui, tanquam Vulcanus in terram dejectus, ex casu 

 claudicat. Parmenidis vero placita instauravit seculo 

 nostro Telesius, vir peripateticis rationibus (si aliquid 

 illae essent) potens et instructus, quas etiam in illos 

 ipsos vertit ; sed affirmando impeditus, et destruendo 

 quam adstruendo melior. Ipsius vero Parmenidis in- 

 ventorum parca admodum et perexilis memoria. 

 Attamen fundamenta similis opinionis plane jacta vi- 

 dentur in libro, quern Plutarchus &quot; De primo frigido&quot; 



