ET DEMOCRITI PHILOSOPHTA. 137 



causarum, inimicitia fere utatur, alterius tanquam 

 oblitus. Secundum est, calorem actione sua propria 

 perpetuo vertere ens in humidum, et quod calori 

 siccitas nullo modo coieat, nee frigori humiditas. 

 Idem enim esse attenuare et humectare, atque quod 

 maxime tenue, id etiam maxime humidum esse : cum 

 per humidum intelligatur id quod facillime cedit, 

 abit in partes, et rursus se restituit, atque aegre finitur 

 aut consistit. Quas omnia magis insunt flarnma?, 

 quam aeri ; qui a peripateticis constituitur maxime 

 humidus. Itaque calorem, humidum perpetuo alli- 

 cere, depascere, extendere, indere, generare ; contra, 

 frigus omnia agere in siccitatem, concretionem, duri- 

 tiem ; ubi vult Aristotelem et hebetem in observa- 

 tione, et sibi discordem, et erga experientiam 

 imperiosum et libidinosum videri, quod calorem cum 

 siccitate copulet. Nam quod aliquando entia de- 

 siccet calor, id per accidens fieri ; nimirum in corpora 

 dissimilar!, et ex partibus aliis magis crassis, aliis 

 magis tenuibus coagmeixtato ; eliciendo, et (per atte- 

 nuationem) exitum dando parti tenuiori, dum pars 

 crassior inde cogatur, et magis se constringat : quae 

 tamen ipsa pars crassior, si advenerit calor ferocior, 

 et ipsa fluit, ut in lateribus manifestum est. Primo 

 enim calor, non ita fervens, lutum cogit in lateres, 

 tenuiore parte evaporata ; at fortior calor etiam 

 illam substantiam lateritiam solvit in vitrum. Atque 

 haec duo dogmata veluti errorum redargutiones cen- 

 seri possunt ; tertium plane affirmat, neque id solum, 

 sed et perspicue distinguit subactionis modum. Is 

 duplex est, vel rejiciendo, vel vertendo ; atque al- 



