J40 PARMENIDIS, TELESII, 



sentiunt ; nee de optimitate laborant, cum schematis- 

 mus asseratur occiduus et variabilis. In his itaque 

 fidei atque ejus firmamentis standum. Utrum vero 

 materia ilia creata, per longos seculorum circuitus, 

 ex vi primo indita, se in ilium optimum schemutis- 

 mum colligere et vertere potuisset (quod missis 

 ambagibus ex verbi imperio continue fecit), non in- 

 quirendum fortasse est. Tarn enim est miraculum, 

 et ejusdem omnipotentiae, repraesentatio temporis, 

 quam efformatio ends. Videtur autem natura divina 

 utraque omnipotentiae emanatione se insignire volu- 

 isse : primo, operando omnipotenter super ens et 

 materiam, creando scilicet ens e nihilo ; secundo, 

 super motum et tempus, anticipando ordinem naturae, 

 et accelerando processum entis. Verum haec ad pa- 

 rabolam de Coelo pertinent, ubi, quae nunc breviter 

 perstringimus, fusius disseremus. Itaque ad princi- 

 pia Telesii pergendum. Atque utinam hoc saltern 

 semel et inter omnes conveniret, ne aut ex non enti- 

 bus entia, aut ex non principiis principia, constitui 

 placeret, neque manifesta recipiatur contradictio. 

 Priiicipium autem abstractum non est ens ; rursus 

 ens mortale non est principium ; ut necessitas plane 

 invincibilis hominum cogitationes (si sibi constare 

 velint) compellat ad atomum, quod est verum ens, 

 materiatum, formatum, dimensum, locatum, habens 

 antitypiam, appetitum, motum, emanationem. Idem 

 per omnium corporum naturalium interitus manet 

 inconcussum et aeternum. Nam cum tot et tarn 

 variae sint corporum majorum corruptiones, omnino 

 necesse est, ut quod tanquam centrum manet immu- 



