142 PARMENIDIS, TELESIf, 



robur dogmatis Telesii versatur in hoc vel praecipue, 

 si tanquam aequalis portio hyles (secundum quan 

 tum, non secundum exporrectionem) utrique principle 

 agenti assignetur, ut res durare possint, et systema 

 constitui et stabiliri. Quicunque enim cum Telesio 

 sentiet in caeteris, et exsuperantiam hyles, praesertim 

 tarn amplo excessu, in uno principio ad alterum, re- 

 cipiet, haerebit nee se omnino explicabit. Itaque in 

 dialogo Plutarchi &quot; De facie in orbe lunae,&quot; sana mente 

 proponitur ilia consideratio, non esse verisimile, in 

 dispersione materiae, naturam quicquid compacti 

 corporis erat in unicum terrse globum conclusisse, 

 tot interim volventibus globis astrorum. Huic vero 

 cogitationi tarn immoderate indulsit Gilbertus, ut 

 non solum terram et lunam, sed complures alios glo- 

 bos solidos et opacos, per expansionem cceli, inter 

 globos lucentes sparsos, assereret. Quin et ipsi peri- 

 patetici, postquam coelestia suo statu, sublunaria 

 autem per successionem et renovationem aeterna 

 posuissent, non confisi sunt se hoc dogma tueri 

 posse, nisi elementis veluti aequas materiae portiones 

 assignassent. Hoc est enim illud, quod de decupla 

 ilia portione, qua ambiens elementum interius ele- 

 mentum superet, consomniant. Neque ista eo addu- 

 cimus, quod nullum ex iis nobis placeat, sed ut 

 ostendamus inopinabile quiddam esse, atque cogita- 

 tionem prorsus male mensuratam, si quis terram 

 contrarium agens ccelo principium statuat : quod 

 Telesius fecit. Atque hoc ipsum durius multo inve- 

 nitur, si quis praeter quantum ipsum, disparem virtu- 

 tern et actum coeli et terrae intueatur. Perdita enim 



