146 PARMENIDIS, TELESIT, 



pro agente virtute non habeat, cum contra sit 

 omnium virtutum longe potentissima, et plane insu- 

 perabilis, et veluti merum fatum, et necessitas. Hanc 

 autem virtutem nee conatur Telesius ad calidum et 

 frigidum refer re. Atque hoc recte ; neque enim 

 scilicet aut incendium, aut torpor et congelatio 

 huic rei aliquid addunt, vel detrahunt, nee super 

 eum aliquid possunt, cum ipsa interim et in sole, et 

 ad centrum terras, et ubique vigeat. Sed in eo lapsus 

 videtur, quod molem materiae certam et definitam 

 agnoscit, ad virtutem, quaa se numeris suis tueatur, 

 ca3cutit, eamque (profundissirnis peripateticorum 

 tenebris iminersus) accessorii loco ducit, cum sit 

 maxime principalis, corpus suum vibrans, aliud sub- 

 movens, solida et adamantina in seipso, atque unde de- 

 creta et possibilis et impossibilis emanant auctoritate 

 inviolabili. Schola itidcm vulgariseam facili verborum 

 complexu pueriliter prensat, satisfactum buic cogita- 

 tioni putans, si duo corpora in eodem loco non posse 

 esse pro canone ponat, virtutem autem istam, atque 

 ejus modum, nunquam apertis oculis contemplatur, 

 et ad vivum dissecat ; parum scilicet gnara, quanta 

 ex ea pendeant, et qualis lux inde scientiis ex- 

 oriatur. Verum (quod nunc agitur) ista virtus 

 quantacunque extra Telesii principia cadit. Transe- 

 undum jam ad virtutem illam, qua3 ad priorem 

 hanc est tanquam antistropha, earn scilicet quse 

 nexurn materius tuetur. Ut enim materia ma- 

 teria obrui non vuli, ita nee materia a materia 

 divelli. Atque nihilominus utrum base naturse 

 lex sit a?que ac ilia altera peremptoria, magnam 



