JDELINEATIO ET ARGUMENTUM. 



165 



precario concludit, periculo ab instantia contradic- 

 toria exposita ; adeo ut dialectic! de ea nee serio 

 cogitasse videantnr, fastidientes, et ad alia prope- 

 rantes. Illud interim manifestum est, quae per in- 

 ductionem cujusvis generis concluduntur, simul et 

 inveniri et judicari, nee a principiis aut mediis pen- 

 dere, sed mole stare sua, neque aliunde probari. 

 Multo magis necesse est ea, quae ex vera inductionis 

 forma excitantur, axiomata esse seipsis contenta, 

 atque ipsis principiis, quas vocantur, certiora et 

 firmiora. Atque hoc genus inductionis illud est, 

 quod interpretationis formulam appellare consuevi- 

 mus. Itaque pra3 omnibus doctrinam de constitu- 

 tione axiomatis, et formula interpretandi, diligenter 

 et perspicue complectimur. Restant tamen, quse 

 huic rei serviunt, tria maximi omnino momenti, sine 

 quorum explicatione inquisitionis istius praescriptum, 

 licet potestate validum, tamen usu operosum censeri 

 possit. Ea sunt, inquisitionis ipsius continuatio, varia- 

 tio, et contractio ; ut nihil in arte aut abruptum, aut 

 incongruum, aut pro humanae vitas brevitate longum 

 relinquatur. Docebimus itaque primo usum axio- 

 matum (jam per formulam inventorum) ad alia 

 axiomata inquirenda et excitanda, quae superiora et 

 magis generalia sint : ut per veros et nusquam in- 

 termissos gradus scalae adscensoriae ad unitatem 

 naturae perveniatur. In quo tamen adjiciemus 

 modum eadem axiomata superiora per experientias 

 primas examinaridi, et verificandi, ne rursus ad eon- 

 jecturas, et probabilia, atque idola prolabamur. 

 Atque haec est ea doctrina, quam inquisitionis conti- 



