DELINEATIO ET ARGUMENTUM. 169 



eo connubio auxilia humana, tanquam stirps heroum, 

 quae necessitates et miserias hominum aliqua ex 

 parte debellent et doment, suscipiatur et deducatur. 

 Sub finem tamen quaedam de laborum consociatione 

 et successione subjiciemus. Tune enim demum homi 

 nes vires suas noscent, cum non eadem infiniti, sed 

 omissa alii prsestabunt. Neque sane de futuris aeta- 

 tibus spem abjecimus, quin exoriantur qui ista a 

 tenuibus profecta initiis in majus provehant. Illud 

 enim occurrit, hoc quod agitur, ob boni natu- 

 ram eminentem, manifeste a Deo esse. In divinis 

 autem operibus minima qua3que priricipia eventum 

 trahunt. 



Atque in redargutione ipsa philosophiarum, quam 

 paramus, nescimus fere, quo nos vertamus, cum via, 

 quas aliis in confutationibus patuit, nobis interclusa 

 sit. Nam et tot et tanta se ostendunt errorum 

 agmina, ut ea non strictim, sed confertim evertere 

 et sumrnovere necesse sit ; et si propius accedere, et 

 cum singulis manum conserere velimus, id frustra 

 fuerit, sublata disputationis lege, cum de principiis 

 non consentiamus ; et multo magis, quod ipsas pro- 

 bationum et demonstrationum formas et potestates 

 rejiciamus. Quod si (id quod solum relinqui videtur) 

 ea, quaa nos asserimus, a sensu ipso et experientia 

 educere et excitare connitamur, rursus eodem re- 

 volvimur ; et obliti eorum, quaa de animorum pra3- 

 paratione dicta sunt, contrariam ingressi viam inve- 

 niamur ; nam in res ipsas abrupte, et directo 

 incidamus, ad quas viam quandam aperiri et sub- 

 sterni, propter obfirmatas animorum pra3occupationes 



