172 PARTIS 1NSTAURATIONIS SECUND^E 



modi negotium evenerunt ? Libentissime, inquam, 

 atque insuper gratiam babebo. 



Turn retulit se Parisiis vocatum a quodam amico 

 suo, atque introductum in consessum virorum, qua- 

 lem, inquit, vel tu videre velles ; nihil enim in vita 

 mihi accidit jucundius. Erant autem circiter quin- 

 quaginta viri, neque ex iis quisquam adolescens, sed 

 omnes aatate provectiores, quique vultu ipso digni 

 tatem cum probitate singuli pra&amp;gt; se ferrent. Inter 

 quos aiebat se cognovisse nonnullos honoribus per- 

 functos, atque alios ex senatu ; etiam antistites 

 sacrorum insignes, atque ex omni fere ordine emi- 

 nentiore aliquos ; erant etiam quidam, ut aiebat, 

 peregrini ex diversis nationibus. Atque cum ille 

 primo introiisset, invenit eos familiariter inter se 

 colloquerites ; sedebant tamen ordine sedilibus dis- 

 positis, ac veluti adventum alicujus expectantes. 



Neque ita multo post ingressus est ad eos vir 

 quidam, aspectus (ut ei videbatur) admodum placidi 

 et sereni, nisi quod oris compositio erat tanquarn mi- 

 serantis ; cui cum omnes assurrexissent, ille circum- 

 spiciens et subridens : Nunquam, inquit, existimavi 

 potuisse fieri, ut otium omnium vestrum, cum singu- 

 los recognosco, in unum atque idem tempus coin- 

 cideret ; idque quomodo evenerit, satis mirari non 

 possum. Cumque unus ex coetu respondisset, eum 

 ipsum hoc otium illis fecisse, cum quse ab ipso ex- 

 spectarent illi ducerent omni negotio potiora. Atque 

 ut video, inquit, universa ilia jactura ejus, quod hie 

 consumetur, temporis, quo certe vos separati multis 

 mortalibus profuissetis, ad meas rationes accedet. 



