PHENOMENA UNIVERSI. 209 



spicuam, et erectam, nee cum aere tarn cito se 

 miscentem. 



MONITA. 



NE quis putet, si major fuisset aquas absumptio, 

 tanto majorem vesicam impleri potuisse ; nobis enim 

 hoc expertis res non sucessit, sed inflatio, quae fit, 

 fere confertim fit, nee gradatim. Id partim adus- 

 tioni vesicae tribuimus quae facta est obstinatior, nee 

 cedebat facile, et erat forte porosior (hoc vero 

 calore humido, ut balneo Mariae, corrigi poterat), 

 sed illud magis in causa esse putamus, quod vapor 

 copiosior factus per successionem continuam, vergit 

 ad restitutionem, et se ipse condensat. Itaque nee 

 est aequiparandus vapor iste, qui in vesicam recipitur, 

 vaporibus qui intra clibana recipiuntur, quia illi se 

 mutuo subsequentes et trudentes densant, isti vero 

 a vesicae mollitie et eessione, praesertim sub initiis 

 (ut diximus) antequam copia restitutionem incitet, 

 se expandunt ut volunt. 



Expansio vaporis aquae omnino non est judicanda 

 ex adspectu vaporis, qui in aerem evolat ; ille enim 

 vapor statim cum acre mistus longe maxitnam cor- 

 poris misti dimensionem ab aere mutuatur, nee sua 

 stat mole. Itaque amplificatur, ad molem quam- 

 piam aeris in quern recipitur, ad exemplum parvae 

 portionis vini rubei, aut alterius rei infectaa et colo- 

 ratae, quae magnam quantitatem aquae tingit. Rationes 

 exactae in tanta subtilitate, nee sine inutili et curiosa 

 indagine haberi possunt, nee ad id quod agitur 

 magnopere juvant. Satis est, ut pateat ex hoc 



VOL. 11. P 



