230 H1STORIA SONI ET AUD1TUS. 



nec minus unda pulsans undam : in quibus percussio 

 fit inter corpus durum et aquam. 



Videtur in generatione omnis soni illud constans 

 esse, ut aliquae sint partes aeris, utque requiratur aer 

 inter corpora percussa ; qui aer, in percussione cor- 

 poris duri ad aerem, et corporis duri ad corpus 

 durum, videtur manifesto secari aut elidi. Arbitror 

 flammam ad hoc posse sufficere, vice aeris : veluti si 

 inter flammas majores sonet campana, aut lapides 

 percutiantur : at in percussionibus aeris ad aerem 

 elisio aut separatio ilia videtur obscurior, sed tantum 

 videtur aer verberari et impelli, idque molliter ad- 

 modum in voce leni. Attamen necesse videtur, etiam 

 in hoc genere, ut sit aliqua elisio aeris percussi per 

 aerem percutientem : nam etiam in ae re moto per 

 flabellum, aer a, latere, et emisso ae re per folles, 

 currens ille aeris, qui emittitur, dividit reliquum 

 aerem. Verum de hoc genere elisionis aeris, quod 

 fit ubi aeris percussio ad aerem edit sonum, ut in 

 voce, inquiratur ulterius. 



Merito dubitatur, utrum percussio ilia, quae edit 

 sonum cum aer percutitur per cbordam, aut alias, 

 fiat ab initio, cum aer resiliente chorda percutitur ; 

 aut paulo post, videlicet densato per primam per- 

 cussionem ae re, et deinde prsestante vices tanquam 

 corporis duri. 



Ubi redditur sonus per percussionem aeris ad 

 aerem, requiritur ut sit incarceratio aut conclusio 

 aeris in aliquo concavo ; ut in fistulando per os, in 

 tibiis ; in barbito ; in voce, quae participat ubi aer 

 includitur in cavo oris aut gutturis. In percussione 



