232 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



ratio, quia trepidat diutius. Quod vero etiam pri- 

 mitivus sonus in pensili sit magis sonorus, in stante 

 minus, amplius inquirendum est. 



Similiter scyphus argenteus aut vitreus, talitro 

 percussus, si sibi permittatur, sonum edit clariorem 

 et diuturniorem ; quod si pes scyphi altera manu 

 teneatur fixus, longe hebetiorem et brevioris morse. 



Qui redditur in barbito aut cithara sonus, mani 

 festo non fit a percussione inter digitum, aut calamum, 

 et chordam ; seu inter digitum, aut calamum, et 

 aerem : sed impellente digito, ac turn resiliente 

 chorda, et resiliendo percutiente aerem. Itaque 

 cum chorda movetur plectro, non digito, aut calamo, 

 continuari potest sonus ad placitum, propter asperi- 

 tatem iili plectri resina parum obducti ; unde non 

 labitur per chordam, nee earn semel percutit, sed 

 haeret, eamque continenter vexat ; ex quo motu sonus 

 continuatur. 



Potest sumi in argumentum, quod sonus sit 

 plane genus quoddam motus localis in acre, quod 

 ita subito pereat. Quia in omni sectione aut im- 

 pulsione aeris, ae r affatim se recipiat et restituat; 

 quod etiam aqua facit per multos circulos, licet non 

 tarn velociter quam ae r. 



DE CONFUSIONS ET PERTURBATIONE SONI. 



IN actu visus visibiliaex unaparte non impediunt 

 visibilia ex aliis partibus ; quin universa qua3 se 

 offerunt undiquaque visibilia, terras, aquas, sylvaB, 

 sol, asdificia, homines, simul ob oculos rcpraesen- 

 tantur. Quod si totidem voces aut soni ex diversis 



