HISTORIA SONI ET AUDITUS. 233 



partibus simul salirent, confunderetur plane auditus, 

 nee ea distincte percipere posset. 



Major sonus confundit minorem, ut nee exau- 

 diatur : at species spirituales (ut loquuntur) diversi 

 generis a sono non confundunt sonum, sed omnia 

 simul et semel hasrent in aere, alterum altero parum 

 aut nihil conturbante ; veluti lux, aut color, calor et 

 frigus, odores, virtutes magneticae ; omnia hsec simul 

 possunt baerere in aere, nee tamen magnopere im- 

 pediunt vel conturbant sonos. 



Causa cur plura visibilia simul ad oculum re- 

 prassentantur, altero alterum non confundente, ea 

 omnino esse videatur ; quod visibilia non cernuntur, 

 nisi in linea recta ; at soni audiuntur etiam in obliqua, 

 aut arcuata. Itaque in area spbaerse visus quot 

 objecta deferuntur, tot sunt coni radiorum ; neque 

 unquam alter conus in alterum coincidit : neque 

 vertices conorum in idem punctual concurrunt, quia 

 deferuntur in lineis rectis. At soni, qui defer untur 

 per lineas, et rectas, et arcuatas, possunt facile in 

 unum punctum concurrere, itaque confunduntur. 

 Eadem videtur causa, cur color magis vividus colo- 

 rem majis obscurum non mergat ; at lux major 

 lucem debiliorem obscurat et condit ; quia lux cer- 

 nitur in linea arcuata, quemadmoduin et sonus. 

 Nam licet flamma ipsa candelae non cernitur nisi in 

 linea recta, tamen lux undique circumfusa perfertur 

 ad visum in lineis arcuatis, quoad corpus candelae : 

 similis est ratio solis, aut flammae. Quod si oppo- 

 natur, neque ipsam lucem cerni nisi in recta linea 

 ab aere illuminato, verum est: verum id arbitror 



