HISTORIA SONI ET AUD1TUS. 235 



atque etiam quae magis aut minus eum hebetent, 

 licet omnino non intercipiant. Neque enim adhuc 

 constat, quae media interjecta magis propitia sint, 

 qua? magis impedientia. Itaque fiat expcrimenturn 

 in auro, lapide, vitro, panno, aqua, oleo, et eorum 

 crassitudine respectiva. De hoc omnino inquiren- 

 dum est ulterius. 



Aer medium ad sonum est maxime propitium, 

 et quasi unicum. Rursus, aer humidior (arbitror) 

 magis defert sonum quam siccior : at in nebula quid 

 fit, non memini. Nocturnus etiam magis quarn 

 diurnus : verum id silentio assignari potest. 



Inquiratur de medio flammse, qualis sit opera- 

 tionis versus sonum ; utrum videlicet flamma alicujus 

 crassitudfnis omnino arceat et intercipiat sonum, 

 aut saltern eum magis hebetet, quam aer. In igni- 

 bus Jubili hoc experiri licet. 



Inquirendum etiam de medio aeris vehementer 

 moti. Licet enim ventus deferat sonum, arbitror 

 tamen ventos vehementiores nonnihil turbare sonum, 

 ut minus longe exaudiatur, etiam secundum ventum, 

 quam in tranquillo : de quo inquiratur ulterius. 



Videndum qualem reddit sonum aes, aut ferrum 

 ignitum malleo percussum, comparatum ad eum quern 

 reddit frigidum. 



DE PENETRATIONE SONI. 



LAPIS aetites habet tanquam nucleum aut ovum 

 lapidis, qui agitatus reddit sonum obtusum; item 

 tintinnabula ; sed longe clariorem, si detur rima. 



Inquiratur ab urinatoribus, si omnino audiant 



