HISTORIA SONI ET AUDITUS. 237 



vasis. Verum in primo experimento admiscetur aer ; 

 in secundo percussio fundi vasis per lapillum com- 

 municat cum aere extra vas. At post percussionem 

 primam non necesse est ut aer sit in medio per 

 universam aream spbaerae deferentis : nam id evin- 

 citur per experimentum loquentis in situla subter 

 aquani, ubi pars deferentis ex aqua non est aer, sed 

 lignum situla?, et aqua ; unde acuitur et minuitur 

 sonus, et exstinguitur. 



Quoniam autem manifestum est, per corpora 

 dura (velut terram figularem et vitrum) transire et 

 penetraresonum; idque etiam certissimum est (licet 

 adhuc hominum observationem latuerit) inesse in 

 omni corpore tangibili pneumaticum quid dam praeter 

 partes crassas intermixtum, videndum num hujus- 

 modi penetratio soni non inde fiat, quod partes 

 pneumaticae sive aereae corporis tangibilis comrau- 

 nicent cum aere externo. 



Accipe catinum aquae argenteum, alterum lig- 

 neuni ; accipe forcipem ferream, et percute fines ejus 

 intra aquam in catinis illis, in distantia latitudinis 

 pollicis fortasse aut amplius a fundo : audies sonum 

 forcipis percussae in catino argenteo magis multO 

 sonoruni, quam in ligneo. Quod si tamen vacua 

 forent catina, et percuteretur forceps ad eandem 

 distantiam, parum aut nihil interesset. Ex quo 

 liquet primum, ubi nullus est aer, qui possit elidi, 

 sed tantum aqua, edi sonum; deinde, melius eommu- 

 nicari sonum edit urn per percussionem cum catino 

 per aquam, quam per aerem. Clause ore fortiter 

 redditur murmur (quale solet esse mutorum) per 



