238 HISTORIA SONI ET AUD1TUS. 



palatum ; quod si nares etiam fortiter obturentur, 

 rmllum possit fieri murmur. Unde liquet, sonum 

 ilium per palatum non actuari, nisi per apertum quod 

 intercedit inter palatum et nares. 



DE DELATIONE SONI, ET DIRECTIONE SEU FUSIONE EJUS; 

 ET DE AREA QUAM OCCUPAT, SIMUL, ET SEPARATIM. 



OMNIS sonus diffunditur in ambitum spbaericum 

 a loco pulsationis, et occupat universam aream ejus 

 sphaerae ad terminum certum, sursum, deorsum, late- 

 raliter, undequaque. 



Per aream ejus sphaerae fortissimus est sonus 

 juxta pulsationem : deinde secundum proportionem 

 distantiae elanguescit, et demum evanescit. 



Termini ejus sphaerae extenduntur, pro acumine 

 auditus, aliquatenus ; sed est quiddam ultimum, quo, 

 in sensu maxime exquisito, non pertingit sonus. 



Est (arbitror) nonnihil in directione primae im- 

 pulsionis. Si quis enim staret in suggesto aperto in 

 campis, et clamaret, longius arbitror exaudiri posset 

 vox in prorsum a loquente, quam pone. Sic si dis- 

 plodatur bombarda, vel sclopetus, longius arbitror 

 exaudiri possit sonus in prorsum a bombarda, aut 

 sclopeto, quam pone. 



Utrum aliquid sit in adscensione soni sursum, aut 

 in descensione soni deorsum, quod sonum promoveat 

 in ulterius, aut cessare faciat propius, non constat. 

 Auditur quidem plane sonus, si quis ex alta fenestra 

 aut turri loquatur, ab iis qui stant in solo ; et con 

 tra, editus ab iis qui in solo stant, a fenestra, aut 



