240 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



licet alia omnino fuerint undequaque aperta. Ve- 

 rum sonus, si detur delatio, vel meatus, vel arcuan- 

 do per sursum, vel inversa arcuatione per deorsum, 

 vel lateraliter, vel etiam sinuando, non perit, seel 

 pervenit. Attamen arbitror fortius deferri sonum 

 per linqas directas inter pulsationes et aurem, et 

 frangi nonnihil impetum per arcuationes et per 

 sinuationes ; veluti si paries sit inter loquentem et 

 audientem, arbitror vocem non tarn bene exaudiri 

 quam si abesset paries. Arbitror etiam si paulo 

 longius collocetur, vel loquens, vel audiens a pariete, 

 melius exaudiri vocem quam prope parietem, quia 

 arcuatio tanto minus abit a linea recta. Verum de 

 hoc inquiratur ulterius. 



Admota aure ad alterum terminum tubi alicujus, 

 aut cavi trunci longi, et voce submissa ad alterum 

 orificium tubas, exaudiri possit vox talis, qua3 eadem 

 submissione edita ad aerem apertum non pertinge- 

 ret, nee exaudiretur. Unde liquet, clausuram illam 

 aeris conferre ad deferendam vocem absque con- 

 fusione. 



Etiam communis est opinio, melius exaudiri vo 

 cem, ca3teris paribus, sub tecto, quam sub dio : utrum 

 vero melius exaudiatur vox, aure collocata in aperto, 

 voce in tecto ; aut contra, aure in tecto, voce in 

 aperto, inquiratur ulterius ; licet etiam in hoc com 

 munis sit opinio, melius exaudiri quae foras sunt in 

 aedibus, quam quaa in aedibus foras. 



Commune est auditui ac visui, ac etiam quadan- 

 tenus caeteris sensibus, ut intentio animi sentientis 

 et directio expressa ad percipiendum nonnihil juvet; 



