HISTORIA SONI ET AUDITUS. 241 



ut cum quis dirigit intuitum, aut (ut loquuntur) ar- 

 rigit aures. 



Soni non perferuntur aeque longe articulati, et 

 distinct!, quam species, et glomeratio ipsorum con- 

 fusa: nam strepitus vocum exaudiri potest, ubi 

 voces ipsae articulate non audiuntur; et tinnitus 

 musicae confusus, cum harmonia ipsa aut cantio non 

 exaudiatur. 



In trunco cavo optime conservatur sonus. Igitur 

 accipiatur truncus cavus, bene oblongus, et demitta- 

 tur extra fenestram cameras humilioris ; loquatur 

 quispiam exserendo caput extra fenestram ad unum 

 terminum trunci, quam maxime potest submisse ; 

 apponat alter aurem ad alterum terminum trunci, 

 stans infra in solo : fiat similiter hoc via versa, lo- 

 quendo infra, aurem apponendo supra ; atque ex 

 hoc experimento fiat judicium, utrum vox ascendat 

 aut descendat proclivius, aut etiam pariter. 



Tradunt pro certo esse loca et aedificia nonnulla 

 ita concamerata, ut si quis stet in quad am parte ca 

 meras, et loquatur, melius exaudiri possit ad distan- 

 tiam nonnullam, quam prope. 



Omnis concentus paulo gravius et profundius 

 sonare videtur, si removeatur nonnihil a sono edito, 

 quam prope : ut simile quiddam videatur accidere 

 auditui circa sonum, quale accidit visui circa species 

 visibiles, ut nonnulla distantia ab organo sensus pro- 

 moveat perceptionem sensus. 



Verum fallax potest esse ista opinio, idque dupli- 

 citer. Primo, quod in actu visus requiruntur forte 

 radii ab objecto ad pupillam, qui nulli possunt esse 

 VOL. 11. R 



