H1STORIA SONI ET AUD1TUS. 247 



tae ac celeris ; ac e contra exstinguuntur et pereunt 

 subito et celeriter. 



Ambo suscipiunt et deferunt minutas difFerentias 

 et accuratas, ut colorum, figurarum, motuum, distan- 

 tiarum in visibilibus ; vocum articulatarum, tonorum 

 harmonicorum, et pernicis alterations sive trepida- 

 tionis ipsorum in audibilibus. 



Ambo in virtute et viribus suis non videntur vel 

 emittere aliquam corporalem substantiam in media 

 sua, aut ambitum sphasrae suae ; nee etiam edere aut 

 ciere manifestum motum localem in mediis suis, sed 

 deferre quasdam species spirituales, quarum ignora- 

 tur ratio et modus. 



Ambo videntur non generativa alicujus alterius 

 virtutis aut qualitatis praeter virtutem propriam, et 

 eatenus operari ; alias sterilia esse. 



Ambo in propria sua actione videntur tria quasi 

 corporaliter operari. Primum, quod fortius objec- 

 tum mergat et confundat debilius, ut lux solis lucem 

 candeta, displosio bombards vocem. Secundum, 

 quod excellentius objectum destruat sensum debilio- 

 rem, ut lumen solis oculum, sonus violentus in prox 

 imo ad aurem auditum. Tertium, quod ambo re- 

 percutiuntur, ut in speculis et echo. 



Neque objectum unius confundit aut impedit 

 objectum alterius ; velut lux aut color sonum, aut e 

 contra. 



Ambo afficiunt sensum in animalibus, idque ob- 

 jectis secundum magis aut minus gratis aut odiosis : 

 attamen afficiunt etiam modo suo inanimata propor- 

 tionata et organis sensuum (ut videtur) conformia ; 



