HISTORIA SONI ET AUDITUS. 249 



soliditas substantise non videatur impedire visum 

 magnopere, modo positurae partium corporis sint 

 ordine simplici et per rectos meatus, ut in vitro, 

 aqua, crystallo, adamante : at parum panni serici aut 

 linei rumpit visum, cum sint corpora valde tenuia 

 et porosa ; at hujusmodi panni parum aut nihil im- 

 pediunt auditum, ubi solida ilia quam plurimum, 

 Hinc fit quod ad reverberationem visibilium sufficiat 

 parvum speculum, aut simile corpus perspicuum, 

 modo ponatur in linea recta, ubi visibilia meant ; at 

 ad faciendam reverberationem echus oportet sonum 

 etiam a lateribus includere, quia fertur undequaque. 

 Longius fertur objectum visibile, pro rata propor- 

 tione, quam sonus. 



Visibilia, nimis prope admota ad oculum, non 

 tarn bene cernuntur, quam per distantiatn nonnul- 

 lam, ut radii coire possint in angulo magis acuto : 

 at in auditu, quo propius, eo melius. Verum in hoc 

 duplex potest esse error. Prior, quod ad visum re- 

 quiritur lux : ea autem, objecto ad oculum propius 

 admoto, arcetur. Nam audivi ex fide digno, qui 

 curabatur ex cataractis oculorum, cum stylus ille 

 minutus argenteus duceretur super ipsam pupillam 

 oculi sui, eamque tangeret, absque ullo medio (exis- 

 tente stylo illo, seu acu argentea, longe angustiore 

 quam pupilla erat oculi) eum clarissime vidisse sty- 

 lum ilium. Secundus, quod sit plane interposita 

 caverna auris ante instrumentum auditus, ut sonus 

 exterior tangere os et mernbranam auditus plane 

 nequeat. 



Celerius deferuntur species visus, quam soni, ut 



