254 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



cameras, melius exaudiantur verba post distantiam 

 nonnullam a voce, quam prope. 



Notavi sedens in curru, et demisso ex una parte 

 velo currus, aperto ex altera, mendicum, qui clama- 

 bat ex latere currus clause, ita visum esse ac si 

 clamaret ex latere aperto ; ut vox plane repulsa cir- 

 cuiret, aut saltern undique sonans putaretur tamen 

 ex ea parte audiri, qua melius pertingeret. 



Si teneatur candela juxta foramen illud quod 

 spiraculum est tympani, et percutiatur tympanum, 

 concutitur et exstinguitur flamma. Idem fit in so- 

 nando cornu venatoris, si apponatur candela ad 

 exitum cornu, etc. 



Etiam exquisitae differentiae, quas suscipit sorms, 

 easque secum defert, demonstrant hujusmodi molles 

 affectus non esse motus continues locales. Nam si- 

 gilla in materia certe accommodata faciunt exqui- 

 sitas impressiones ; ita ut in generatione soni for- 

 tasse hoc fieri possit. Sed delatio et continuatio 

 ilia non competit, praesertim in liquidis : exquisitas 

 autem illas differentias intelligimus de vocibus arti- 

 culatis et tonis barmonicis. 



Verum omnino de bac re (videlicet, quam rela- 

 tionem et correspondentiam habeat sonus ad motum 

 localem aeris) inquiratur diligentius ; non per viam, 

 utrum (quod genus quaestionis in hujusmodi rebus 

 omnia perdidit), sed per viam, quatenus : idque non 

 per argumenta discursiva, sed per apposita experi- 

 menta et instantias crucis. 



