HISTORIA SONI ET AUDITUS. 255 



DE COMMUNICATIONS AERIS PERCUSSI ET ELISI CUM 

 AERE ET CORPORIBUS VEL SPIRITUOUS IPSORUM AM- 

 BIENTIBUS. 



IN percussione campanae, sonus editus per per- 

 cussionem campanas cum malleo ab extra, et cum 

 embolo ad intra, ejusdem est toni. Adeo ut sonus 

 redditus per percussionem ab extra non possit gene- 

 rari per collisionem aeris inter malleum et extima 

 campanas ; quandoquidem habeat rationes ad conca- 

 vum campanae ab intra. Et si foret lamina plana a3ris, 

 non concavum quippiam, alius, opinor, foret sonus. 



Si fuerat rimain campana, reddit sonum raucum, 

 non jucundum aut gratum. 



Videndum, quid faciat corporis, quod percutitur, 

 crassitudo ad sonum, et quousque ; veluti, si ejus 

 dem concavi una campana sit crassior, altera tenuior. 

 Expertus sum in campana ex auro, earn reddere so 

 num excellentem, nihilo pejorem, imo meliorem, quam 

 campanam argenteam, aut seneam. Attamen nummus 

 aureus non tarn bene tinnit quam argenteus. 



Dolia vacua reddunt sonum profundum et sono- 

 rum, repleta hebetem et mortuum. 



At in barbito, cithara, et hujusmodi, licet prima 

 percussio sit inter chordam, et aerem exteriorem ; 

 tamen statim ille aer communicat cum acre in ven- 

 tre, sive cavo barbiti, aut cithara3. Unde in hujus- 

 modi instrumentis fit semper perforatio aliqua, ut 

 aer exterior communicet cum aere concluso, absque 

 quo sonus foret hebes et emortuus. 



Fiat experimentum fistulae illius lusciniote, ut 

 impleatur oleo, non aqua ; et notetur quanto sonus 

 sit mollior, aut obtusior. 



