256 HISTORIA SONI ET AUDITUS. 



Cum redditur sonus inter anhelitum et aerem 

 percussum, in fistula, aut tibia, ita tamen redditur, 

 ut habeat communicationem nonnullam cum corpore 

 tibiae aut fistulae. Alius enim fit sonus in tuba lig- 

 nea, alius in asnea ; alius, arbitror, si tuba per inte- 

 rius, aut fortasse etiam per exterius, fuerit obducta 

 serico, aut panno ; alius fortasse si tuba fuerit madi- 

 da, alius si sicca. Etiam existimo in espinettis, aut 

 barbito, si tabula ilia lignea, super quam extendun- 

 tur chorda3, foret aenea, aut argentea, diversum non- 

 nihil possit edere sonum. Verum de his omnibus 

 inquiratur ulterius. Etiam quatenus ad communi 

 cationem, inquirendum est, quid possit corporum di- 

 versitas et inaequalitas : veluti si penderent tres cam- 

 panae, una intra alteram cum spatio aeris interposito, 

 et percuteretur campana exterior malleo, qualem 

 editura foret sonum respectu campanae simplicis. 



Obducatur campana ab extra panno aut serico, 

 et notetur, quando pulsatur campana per embolum 

 interius, quid faciat obductio ilia ad sonum. 



Si foret in barbito lamina aenea, aut argentea, 

 foraminata loco ligneae, videndum quid hoc faciat ad 

 sonum. 



Usurpantur in Dania, atque etiam deferuntur 

 ad nos, tympana aenea, ncn lignea, minora ligneis, 

 atque edunt sonum (arbitror) magis sonorum. 



Agitatio aeris in ventis vehementioribus non 

 multum (arbitror) redditura sit sonum, si absunt 

 sylvae, fluctus, aedes, aut similia ; attamen receptum 

 est, ante tempestates fieri murmura nonnulla in 

 sylvis, licet flatus ad sensum non percipiatur, nee 

 moveantur folia. 



Desuut tria capitula, quae perficere non vacabat 



