PRJEFATIO. 



ANTIQUITATEM primaevam (exceptis quae in sacris 

 literis habemus) oblivio et silentium involvit : silentia 

 antiquitatis fabulae poetarum exceperunt: fabulis 

 tandem successere scripta quae habemus; adeo ut 

 antiquitatis penetralia et recessus a sequentium se- 

 culorum memoria et evidentia, tanquam velo fabu- 

 larum, discreta et separata sint ; quod se interposuit 

 et objecit medium inter ea, quae perierunt, et ea, 

 qua? exstant. Equidem existimo plerosque in ea 

 opinione fore, me delicias ac ludos facere ; atque 

 similem fere licentiam in transferendis fabulis usur- 

 pare, ac ipsi poetae sibi sumpserint in fingendis; 

 quod pro meo jure sane facere possem, ut contem- 

 plationibus magis arduis haec, ad voluptatem, sive 

 meditationis propriae, sive lectionis alienae, adsper- 

 gerem. Neque me latet quam versatilis materia 

 sit fabula, ut hue illuc trahi, imo et duci possit; 

 quantumque ingenii commoditas et discursus valeat, 

 ut quse nunquam cogitata sint, belle tamen attribu- 

 antur. Etiam ilia cogitatio animum subit, usum 

 hujusce rei jampridem contaminatum esse : multi 

 enim, ut inventis et placitis suis antiquitatis venera- 

 tionem adquirerent, poetarum fabulas ad ea traducere 

 conati sunt : atque vetus ilia vanitas et frequens, 



