PK7EFATIO. 275 



Quod si quis obstinate animo contendat, allegoriam 

 in fabula semper subdititiam et impositam, nee 

 omnino nativam et genuinam fuisse : ei molesti non 

 erimus, sed gravitatem illam judicii, quam affectat, 

 licet hebetiorem et fere plumbeam, remittemus ; 

 atque ilium (si modo dignus sit) alio modo, tanquam 

 de integro, adoriemur. Duplex apud homines re- 

 pertus est atque increbuit parabolarum usus, atque, 

 quod magis mirum sit, ad contraria adbibetur. Fa- 

 ciunt enim parabola? ad involucrum et velum; 

 faciunt etiam ad lumen et illustrationem. Atque 

 misso illo usu priore (potius quam lites suscipiarnus), 

 et receptis fabulis antiquis, tanquam rebus vagis et 

 ad delectationem compositis; manet tamen pro- 

 culdubio posterior iste usus, neque ulla ingenii vio- 

 lentia nobis extorqueri possit, neque impediet quis- 

 quam (qui sit mediocriter doctus), quin protinus 

 recipiatur modus iste docendi, tanquam res gravis 

 et sobria, atque omnis vanitatis expers, et scientiis 

 apprime utilis, imo et quandoque necessaria ; nimi- 

 rum ut in inventis novis, et ab opinionibus vulga- 

 ribus remotis et penitus abstrusis, aditus ad intel- 

 lectum humanum magis facilis et benign us per 

 parabolas quaeratur. Itaque antiquis seculis, cum 

 rationis humanae inventa, et conclusiones etiam eae 

 qua3 nunc trita? et vulgataa sunt, tune ternporis nova? 

 et insuetaa essent, omnia fabularum omnigenum, et 

 aenigrnatum, et parabolarum, et similitudinum plena 

 erant : atque per baec docendi ratio, non occultandi 

 artificium, quaesitum est ; rudibus scilicet tune tem- 

 poris bominum ingeniis, et subtilitatis, nisi quae sub 



