DE SAPIENTIA VETERUM. 



I. CASSANDRA SIVE PARRHESIA. 



NARRANT Cassandram ab Apolline adamatam fuisse, 

 atque variis artificiis ejus desideria elusisse, spes ni- 

 hilominus fovisse quousque donum divinationis ab 

 eo extorsisset ; turn vero, nactam quod ab initio 

 dissimulatione sua qusesivisset, preces ejus aperte 

 rejecisse : ilium, cum quod temere krgitus erat nullo 

 modo revocare posset, et tamen vindicta arderet, nee 

 fceminae callidse ludibrio esse vellet, muneri suo 

 pcenam addidisse ; ut ilia quidem vera semper prae- 

 diceret, sed nemo ei crederet : itaque vaticiniis ejus 

 veritas affuit ; fides defuit : quod ilia perpetuo ex- 

 perta est etiam in excidio patria? su, de qua ssepius 

 monuerat, nemine auscultante aut credente. 



Fabula de intempestiva et inutili libertate con- 

 siliorum et monitorum conficta videtur : qui enim 

 ingenio sunt pervicaci et aspero, nee se Apollini, id 

 est, deo harmoniaj, submittere volunt, ut rerum 

 modos et mensuras, sermonumque veluti tonos acutos 

 et graves, aurium etiam magis peritarum et magis 

 vulgarium differentias, tempera denique turn lo- 

 quendi, turn silendi, ediscant et observent; licet 

 sint prudentes et liberi, et consilia afferant sana et 

 bona, nunquam tamen fere suasu et impetu suo pro- 



