282 DE SAPIENTIA VETEJIUM. 



tidium intolerandum. Itaque cum sibi placeret, 

 alios despiceret, vitam egit solitariam in sylvis 

 et venationibus, cum panels comitibus, quibus 

 ipse omnia erat. Assectabatur etiam eum ubique 

 nympha Echo. In hoc vitae institute fatale 

 ei erat ad fontem quendam limpidum venire, 

 et juxta eum sub aestum mediae diei decumbere. 

 Cum autem in aqua imaginem propriam aspex- 

 isset, in contemplationem sui, ac deinde in admi- 

 rationem effusus et raptus, nullo modo ab hujusmodi 

 spectro et simulacro distrahi poterat; sed perpetuo 

 defixus obtorpuit ; ac tandem in florem nominis sui 

 conversus est ; qui flos ineunte vere se ostendit, et 

 diis inferis, Plutoni, Proserpinae, et Eumenidibus 

 sacer est. 



Fabula illorum et ingenia et fortunas repraesen- 

 tare videtur, qui, sive ob formam, sive ob aliquas 

 alias dotes, quibus ab ipsa natura, nulla accedente 

 industria propria, ornati et insigniti sunt, effuse seip- 

 sos amant, et quasi depereunt. Cum hoc enim animi 

 statu conjunctum fere est, ut non multum in publico, 

 aut in rebus civilibus versentur ; cum in eo vitae ge- 

 nere necesse sit occurrere multos neglectus et vili- 

 pendia, quae animos eorum dejicere et turbare possint. 

 Itaque vitam plerumque degunt solitariam, et priva* 

 tarn, et umbratilem, cum perpauco comitum delectu, 

 eoque ex iis, qui illos magnopere colere et admirari 

 videntur, quique illis veluti echo in omnibus dictis 

 suis assentantur, et verborum obsequia praestarit. 

 Ex hac consuetudine depravatos et inflates, et tan 

 dem admiratione sui ipsius attonitos, mira occupat 



