DE SAPIENTIA VETERUM. 283 



desidia et inertia, ut prorsus torpeant, et omni vigore 

 et alacritate destituantur. Eleganter autem sumi- 

 tur flos vernus ad hujusmodi ingeniorum similitudi- 

 nem, cum ilia ingenia sub initia sua floreant et cele- 

 brentur, sed setate confirmata exspectationem de iis 

 conceptam destituant et frustrentur. Eodem perti- 

 net, quod flos ille diis inferis sacer sit ; quia homines 

 talis indolis ad omnia inutiles prorsus evadunt. Quic- 

 quid autem nullum ex se fructum edit, sed (veluti 

 via navis in mari) transit et labitur, id apud antiques 

 umbris et diis inferis consecrari solebat. 



V. STYX, SIVE FCEDERA. 



PERVULGATA est narratio, et in compluribus fa- 

 bulis interponitur, de unico illo juramento, quo dii 

 superi se obstringere solebant, cum posnitentiae locum 

 sibi nullo modo relinqui volebant. Illud juramen- 

 tum nullam majestatem ccelestem, nullum attributum 

 divinum advocabat et testabatur ; sed Stygem, flu- 

 viutn quendam apud inferos, qui atria Ditis, multis 

 spiris interfusus, cingebat. Msec enim formula sa- 

 crarnenti sola, neque praBter earn alia quaBpiam firma 

 habita est et inviolabilis : scilicet incumbebat poena 

 perjurii, diis imprimis metuenda, ut qui fefellisset, 

 ad deorum convivia per certa annorum spatia non 

 accederet. 



Fabula de fcederibus et pactis principum con- 

 ficta videtur : in quibus illud nimio plus, quam 

 oporteret, verum est, foedera, quacunque solennitate 

 et religione juramenti munita, parum firma esse ; 



