DE SAPIENTIA VETERUM. 299 



clones propensi, non facile ad consuetudinem vitse 

 interiorem recipiunt homines, qui sunt perspicaces, 

 et curiosi, et quasi animo vigilantes, sive exsomnes : 

 sed potius eos, qui ingenio sunt quieto et morigero, 

 et quod placitum est illis patiuntur, et nil ultra 

 inquirunt, sed se veluti ignaros, et nil sentientes, et 

 quasi sopitos prsebent ; denique magis obsequium 

 simplex, quam observantiam callidam, praestant. 

 Etenim cum hujusmodi hominibus principes de ma- 

 jestate sua, veluti Luna de orbe superiore, descen- 

 dere, et personam (quam perpetuo gerere instar 

 oneris cujusdam sit) deponere, et familiariter versari, 

 libenter consueverunt, idque se tuto facere posse 

 putant. Id quod in Tiberio Cajsare, principe om 

 nium maxime difficili, prascipue annotatum fuit : 

 apud quern illi solummodo gratiosi erant, qui noti- 

 tiam morum ejus revera habebant, sed pertinaciter 

 et quasi stupide dissimulabant. Quod etiam Ludo- 

 vico undecimo Francorum regi, principi cautissimo 

 et callidissimo, in moribus eral. Neque ineleganter 

 in fabula ponitur antrum iilud Endymionis : quia 

 fere usitatum est illis, qui hujusmodi gratia apud 

 principes florent, habere secessus aliquos amoenos, 

 quo illos invitent ad otium et animi remisjsionem, 

 absque fortunae sua3 mole. Qui autem in hoc genere 

 gratiosi sunt, plerumque rem suam bene agunt : nam 

 principes, licet fortasse ad honores eos non evehant, 

 tamen, cum vero affect u, nee propter utilitatem 

 tantum, illos diligant, munificentia sua eos ditare 

 consueverunt. 



