DE SAPIENTIA VETERUM. 303 



ilia ad inferos gradu praecipiti relapsa est. Ab illo 

 tempore Orpheus, mcestus, et mulierurn osor, in soli- 

 tudines profectus est ; ubi eadem cantus et lyrae dul- 

 cedine primo feras omnigenas ad se traxit, adeo ut, 

 naturam suam exuentes, nee irarum aut ferocitatis 

 memores, nee libidinis stimulis et furoribus praeci- 

 pites actee, nee ingluviem satiare, aut prsedae inhiare 

 amplius curantes, in morem theatri, ilium circumsta- 

 rent, benignae et rnansuetae inter se factas, et tantum 

 lyrae concentui aures prasbentes. Neque is finis, sed 

 tantamusicse vis et potentia fuit, ut etiam sylvas move- 

 ret, et lapides ipsos, ut ilia quoque se transferrent, et 

 sedes suas circa eum, ordine et modo decenti, pone- 

 rent. Hasc ei cum ad tempus feliciter et magna 

 cum admiratione cessissent, tandem Thracias mu- 

 lieres, stimulis Baccbi percitae, primo cornu raucum 

 et immane sonans inflarunt : ex eo, propter strepi- 

 tum, musicae sonus amplius audiri non potuit : turn 

 demum soluta virtute, quae ordinis et societatis 

 istius erat vinculum, turbari coeptum est, et ferae 

 singulae ad naturam suam redierunt, et se invicem 

 ut prius persecutaa sunt, neque lapides aut syl- 

 vae suis mansere locis : Orpheus autem ipse tan 

 dem a mulieribus furentibus discerptus est, et 

 sparsus per agros ; ob cujus mortis moerorem Heli 

 con (fluvius Musis sacer) aquas sub terram indigna- 

 tus condidit, et per alia loca caput rursus extulit. 



Sententia fiibulaa ea videtur esse. Duplex est 



^Orphei cantio : altera ad placandos manes; altera 



ad trahendas feras et sylvas. Prior ad naturalem 



philosophiam, posterior ad rnoralem et civilem ap- 



