DE SAPIENTIA VETERUM. 305 



et excelsis erga respublicas meritis avertunt, dum 

 immortalitatem propagine, non factis, assequi satis 

 habent. Verum et ipsa sapientiae opera, licet inter 

 humana excellant, tamen et suis periodis clauduntur. 

 Evenit enim ut postquam regna et respublicae ad 

 tempus floruerint, subinde perturbationes, et sedi- 

 tiones, et bella oriantur ; inter quorum strepitus 

 primo leges conticescunt, et homines ad naturae suaa 

 depravationes redeunt ; atque etiam in agris, atque 

 oppidis vastitas conspicitur. Neque ita multo post 

 (si hujusmodi furores continueritur) literae etiam, et 

 philosophia certissime discerpitur : adeo ut fragmenta 

 tantum ejus, in paucis locis, tanquam naufragii tabu 

 lae, inveniantur, et barbara tempora ingruant ; Heli- 

 conis aquis sub terra mersis ; donee, debita rebus 

 vicissitudine, non iisdem fortasse locis, sed apud 

 alias nationes erumpant et emanent. 



XII. CCELUM, SIVE ORIGINES. 



TRADUNT poetae Coelum antiquissimum deorum 

 exstitisse ; hujus partes generationis a filio Saturno 

 falce demessas fuisse. Saturnum autem sobolem 

 numerosam generasse : sed filios continuo devorasse, 

 tandem vero Jovem exitium effugisse, et adultum 

 patrem Saturnum in Tartarum detrusisse, et reg- 

 num accepisse ; quinetiam patris genitalia eadem 

 falce, qua ille Coalum exsecuerat, abscidisse, atque 

 in mare projecisse, inde Venerem natam esse. Pos- 

 tea vero Jovis regnum, vix confirmatum, duo memo 

 rabilia bella excepisse. Primum, Titanum, in quibus 



VOL. 11, x 



