312 DE SAPIENTIA VETERUM. 



mones, hi facinora sua retractent, cicadarum more, 

 quarum vigor tantum in voce est. 



XVI. PROCUS JUNONIS, SIVE DEDECUS. 



N ARRANT poetae Jovem, ut amoribus suis potiretur, 

 multas et varias formas surnpsisse, tauri, aquilae, 

 cycni, imbris aurei ; cum autem Junonem solicitaret, 

 vertisse se in formam maxime ignobilem, atque con- 

 temptui et ludibrio expositam. Ea fuit miseri cu- 

 culi, imbre et tempestate madefacti et attoniti, tre- 

 mebundi, et semimortui. 



Prudens fabula est, et ex intimis moribus de- 

 sumpta. Sensus vero talis, ne homines nimium sibi 

 placeant, existimantes virtutis suse specimen eos apud 

 omnes in pretio et gratia ponere posse. Id enim 

 succedere pro natura et moribus eorum, quos ambi- 

 unt et colunt ; qui si homines sunt nullis ipsi dotibus 

 et ornamentis insigniti, sed tantum ingenio sunt 

 superbo et maligno (id quod sub figura Junonis 

 repra3sentatur), turn vero norint sibi exuendam pror- 

 sus esse omnem personam, quae vel minimum pras 

 se ferat decoris et dignitatis : atque decipere se plane, 

 si alia via insistant ; neque satis esse si obsequii de- 

 formitatem prsestant, nisi omnino se in personam 

 abjectam et degenerem mutenL 



XVII. CUPIDO, SIVE ATOMUS. 



Qu^ de Cupidine sive Amore dicta sunt a poetis, 

 in eandem personam proprie convenire non possunt : 

 ita tamen discrepant, ut confusio personarum reji- 

 ciatur, similitudo recipiatur. Narrant itaque Amorem 



