DE SAPIENTIA VETEKUM. 315 



Neque enim out corporum caelestium in orbem con- 

 versio, aut rerum contractiones et expansiones ad 

 hoc principium reduci, aut accommodari posse vi- 

 dentur. Epicuri autem opinio, de declinatione atomi 

 et agitatione fortuita, ad nugas rursus et ignora- 

 tionem rei lapsa est. Itaque, nimio plus quam 

 optaremus, illud apparet, istum Cupidinem nocte 

 involvi. Itaque de attributis videamus. Elegan- 

 tissime describitur Cupido infans, pusillus, et per- 

 petuus ; composita enim grandiora sunt et aBtatem 

 patiuntur ; prima autem rerum semina, sive atomi, 

 minuta sunt, et in perpetua infantia permanent. 

 Etiam illud verissime, quod nudus ; cum composita 

 universa recte cogitanti personata et induta sint ; 

 nihilque proprie nudum sit praster primas rerum 

 particulas. Ilia autem de cascitate Cupidinis sapi- 

 entissima allegoria est. Iste enim Cupido (qualis- 

 cunque is sit) minimum videtur habere providentias ; 

 sed secundum illud, quod proximum sentit, gressum 

 et motum suum dirigere, ut cseci palpando solent ; 

 quo magis admirabilis est providentia ilia summa 

 divina, quia ex rebus providentia maxime vacuis et 

 quasi ca3cis, certatamen et fatali lege, istum ordinem 

 et pulcbritudinem rerum educit. Ultirnum attribu- 

 tum ponitur, quod Sagittarius sit, hoc est, quod ista 

 virtus talis sit, ut operetur ad distans. Quod enim 

 ad distans operatur, tanquam sagittam emittere vi 

 detur : quisquis autem atomum asserit, atque vacuum 

 (licet istud vacuum intermistum ponat, non segre- 

 gatum), necessario virtutem atomi ad distans intro- 

 ducit : neque enim, hac dempta, aliquis motus 



