DE SAPIENTIA VETERUM. 317 



hominem impium, et diis invisum, et theomachum, 

 qui deam, quam vel tangere religio erat, ferro inva- 

 serat et violaverat. Itaque ut patriam suam piaculo 

 obstrictam liberaret, nihil hospitii jura reveritus, cum 

 ei jus religionis videretur antiquius, Diomedem su- 

 bito obtruncat ; statuas et honores ejus prosterni et 

 aboleri jubet. Neque hujusmodi gravem casum vel 

 miserari tutum erat ; sed et ipsi comites ejus, cum 

 mortem duels sui lugerent, et questibus omnia im- 

 plerent, in aves quasdam ex genere olorum mutati 

 sunt, qui et ipsi sub mortem suam quiddam dulce 

 et lugubre sonant. 



Habet base fabula subjectum rarum et fere singu- 



lare. Neque enim memoriae proditum est in aliqua 



alia fabula, beroe m ullum, praeter unum Diomedem, 



ferro violasse aliquem ex diis. Atque certe videtur 



fabula imaginem in illo depinxisse hominis et for- 



tunae ejus, qui ex professo hunc finem actionum 



suarum sibi proponit et destinat, ut cultum aliquem 



divinum, sive sectam religionis, licet van am et le- 



vem, vi et ferro insectetur et debellet. Quamquam 



enim cruenta religionis dissidia veteribus incognita 



essent (cum dii etbnici zelotypia, quod est Dei veri 



attributum, non tangerentur), tamen tanta et tarn 



lata videtur fuisse prisci seculi sapientia, ut quas 



experiundo non nossent, tamen meditatione et simu- 



lacris comprehenderent. Qui itaque sectam aliquam 



religionis, licet vanam et corruptam, et infamem (id 



quod sub persona Veneris significatur), non vi ratio- 



nis et doctrinae, et sanctitate vitae, atque exemplo- 



rum et auctoritatum pondere, corrigere et convin- 



