322 DE SAPIENTIA VETERUM. 



XX. ERICHTHONIUS, SIVE IMPOSTURA. 



FABULANTUR poetae Vulcanum pudicitiam Mi- 

 nervae solicitasse, atque subinde cupidine incensum 

 vim adhibuisse, atque in ipsa lucta semen in terram 

 effudisse, ex quo Erichthonium natum esse, qui 

 partes superiores decora et grata erat corporis 

 compage, femora autem et tibiae suberant in anguil- 

 lae similitudinem, exilia et deformia : cujus deformi- 

 tatis cum ipse sibi conscius esset, eum primum cur- 

 ruum usum invenisse, ut quod in corpore magnifi- 

 cum erat ostentaret, probrum autem tegeret. 



Hujus fabulae mirae et prodigiosae ea sententia 

 esse videtur : artem, qua3 sub persona Vulcani ob 

 multiplicem ignis usum repraesentatur, quoties, per 

 corporum omnimodas vexationes, naturae vim facere, 

 eamque vincere ac subigere contendat (natura autem 

 sub persona Minervae, ob operum solertiam adum- 

 bratur), ad votum et finem destinatum raro pertin- 

 gere ; sed tamen multa machinatione et molitione 

 (tanquam lucta) intercidere atque emitti genera- 

 tiones imperfectas, et opera quaedam manca, aspectu 

 speciosa, usu infirma et claudicantia ; quae tamen 

 impostores multo et fallaci apparatu ostentant, et 

 veluti triumphantes eircumducunt. Qualia fere et 

 inter productiones chemicas, et inter subtilitates et 

 novitates mechanicas saepius notare licet ; praasertim 

 cum homines potius propositum urgentes, quam ab 

 erroribus suis se recipientes, cum natura colluctentur 

 magis, quam debito obsequio et cultu ejus amplexus 

 petan t. 



