DE SAPIENTIA VETERUM. 328 



XXI. DEUCALION, SIVE RESTITUTIO. 



NARRANT poetae, exstinctis prorsus prisci orbis 

 incolis per diluvium universale, cum soli restarent 

 Deucalion et Pyrrha, qui ardebant desiderio pio et 

 inclyto instaurandi generis humani, eos hujusmodi 

 oraculum excepisse ; voti compotes futuros, si ossa 

 matris acciperent et post se jacerent: quod illis 

 primo magnam tristitiam et desperationem incussit, 

 cum, asquata rerum facie per diluvium, sepulchri 

 perscrutatio omnino res sine exitu esset : sed tandem 

 intellexerunt lapides terrae (cum tellus omnium ma 

 ter habeatur) ab oraculo significari. 



Fabula arcanum naturae recludere videtur, et 

 errorem animo humano familiarem corrigere ; homi- 

 nis enim imperitia judicat, rerum renovationes sive 

 instaurationes ex earundem putredine et reliquiis 

 (ut phcenicem ex cinere propria) suscitari posse, 

 quod nullo modo convenit, cum hujusmodi materiae 

 spatia sua confecerint, et ad initia ipsarum rerum 

 prorsus ineptae sint. Itaque retrocedendum ad prin- 

 cipia magis communia. 



XXII. NEMESIS, SIVE VICES RERUM. 



NEMESIS traditur fuisse dea, omnibus veneranda, 

 potentibus et fortunatis etiam metuenda. Ea Noctis 

 et Oceani filia fuisse perhibetur. Effigies autem 

 ejus describitur talis : alata erat, etiam coronata; 

 in manibus autem gestabat dextra hastam e fraxino, 

 sinistra phialam, in qua inclusi erant -/Ethiopes : in- 

 sidebat autem cervo. 



