324 DE SAPIENTIA VETERUM. 



Parabola ejusmodi esse videtur ; nomen ipsum 

 Nemesis vindictam, sive retributionem satis aperte 

 significat : hujus enim deae officium, et administratio 

 in hoc sita erat, ut beatorum constant! et perpetuae 

 felicitati, instar tribuni plebis, intercederet, ac illud 

 suum&quot;Veto&quot; interponeret : neque solum insolentiam 

 castigaret, verum etiam rebus prosperis, licet inno- 

 centibus et moderatis, rerum adversarum vices repen- 

 deret ; ac si neminem humanae sortis ad convivia 

 deorum admitti mos esset, nisi ad ludibrium. Equi- 

 dem, cum illud capitulum apud C. Plinium perlego, 

 in quo ille infortunia et miserias Augusti Caesaris 

 collegit, quern omnium hominum fortunatissimum 

 existimabam, quique artem etiam quandam utendi 

 et fruendi for tuna habebat, ac cujus in animo nil 

 tumidum, nil leve, nil molle, nil confusum, nil me- 

 lancholicum, annotare licet, ut ille etiam sponte 

 mori aliquando destinasset, hanc deam magnam et 

 prsepotentem esse judicavi, ad cujus aram talis 

 victima tracta esset. Parentes hujus deae fuere 

 Oceanus et Nox ; hoc est, rerum vicissitude, et judi- 

 cium divinum obscurum et secretum ; etenim vices 

 rerum per oceanum apte repraesentantur, ob perpe- 

 tuum fluxum et refluxum : occulta autem provi- 

 dentia, per noctem rite proponitur. Nam etiam 

 apud ethnicos nocturna ilia Nemesis, cum scilicet 

 judicium humanum a divino discors esset, in obser- 

 vatione erat. 



&quot; Cadit et Ripheus, justissimus unus 

 Qui fuit ex Teucris, et servantissimus aequi. 

 Diis aliter visum.&quot; JEn. ii. 427, 



