332 DE SAPIENTIA VETERUM. 



recta quidem, sed ex transverse, ut illam et mora- 

 retur, atque insuper de via deduceret ; ilia, cupidi- 

 tate muliebri, et mali pulchritudine illecta, omisso 

 stadio, post malum cucurrit, et ad illud tollendum 

 se submisit. Hippomenes interim spatium stadii 

 non parvum confecit, eamque post se reliquit. Ilia 

 tamen rursus naturali pernicitate jacturam temporis 

 resarcivit, atque iterum emicuit : sed cum Hippo 

 menes secundo et tertio hujusmodi moras ei injecis- 

 set, tandem victor astutia, non virtute evasit. 



Fabula videtur allegoriam insignem proponere, 

 de certamine artis cum natura. Ars enim, per 

 Atalantam significata, virtute propria, si nihil obstet 

 et impediat, longe natura velocior est, et veluti 

 cursus citatioris ; et celerius ad metam pervenit. 

 Hoc enim in omnibus fere effectis patet ; cernas 

 fructus ex nucleis tarde, ex insitione celeriter pro- 

 venire ; cernas lutum in generatione lapidum tarde, 

 in torrefactione laterum cito durescere : etiam in 

 moralibus, dolorum oblivionem et solatia diuturnitas 

 temporis, quasi ex beneficio naturae, inducit ; philo- 

 sophia autem (quse veluti ars vivendi est) diem non 

 exspectat, sed praestat et repraesentat. Verum 

 istam artis praerogativam et vigorem, infinito rerum 

 humanarum detrimento, mala aurea retardant. Ne- 

 que reperitur ex scientiis aut artibus aliqua, quae 

 cursum suum verum et legitimum ad finem suum, 

 tanquam ad metam, constanter produxerit ; sed 

 perpetuo artes incepta praecidunt, et stadium dese- 

 runt, et ad lucrum et commodum declinant, instar 

 Atalantae : 



&quot; Declinat cursus, aurumque volubile tollit.&quot; 



