338 DE SAPIENTIA VETERUM. 



solis, modis clandestinis, ac quasi furtim decerpunt 

 et rapiunt. Sequitur parabolas pars insignis. Ho 

 mines, loco gratulationis et gratiarum actionis, ad 

 indignationem et expostulationem versos esse, atque 

 accusationem et Promethei et ignis apud Jovem 

 instituisse ; eamque rem Jovi acceptissimam fuisse, 

 adeo ut hominum commoda ob hoc nova munificen- 

 tia cumulaverit. Quorsum enim ista criminis in- 

 grati erga auctorem suum animi (quod vitium 

 omnia fere complectitur) approbatio et remunera- 

 tio ? Res alio spectare videtur. Hoc enim vult 

 allegoria ; incusationem et nature suae, et artis, per 

 homines factam, ex optimo mentis statu proficisci, 

 atque in bonum cedere ; contrarium diis invisum et 

 infaustum esse. Qui enim naturam humanam vel 

 artes receptas in immensum extollunt, et effusi sunt 

 in admirationem earum rerum, quas habent et 

 possident, et scientias, quas profitentur aut colunt, 

 perfectas prorsus censeri volunt, illi primo adversus 

 divinam naturam minus reverentes sunt, cujus per- 

 fectioni sua fere aequiparant ; deinde iidem erga 

 homines magis sunt infructuosi, cum se ad fastigium 

 rerum jam pervenisse putent, et tanquam perfuncti 

 ulteriora non quaerant. Contra qui naturam et 

 artes deferunt, et accusant, et querimoniarum pleni 

 sunt, illi vere et magis modestum animi sensum 

 retinent, et perpetuo ad novam industriam, et nova 

 inventa exstimulantur. Quo mihi magis mirari 

 libet hominum inscitiam et malum genium, qui, 

 paucorum arrogantia& servuli, istam peripateticorum 

 philosophiam, portionem Graecae sapientiae, nee earn 



