DE SAPIENTIA VETERUM. 339 



magnam, in tanta veneratione habent, ut omnem 

 ejus incusationem non solum inutilem, sed suspectam 

 et fere periculosam reddiderint. Atque magis pro- 

 bandus est et Empedocles, qui tanquam furens, et 

 Democritus, qui magna cum verecundia, queruntur, 

 omnia abstrusa esse, nihil nos scire, nil cernere, 

 veritatem in profundis puteis immersam, veris falsa 

 miris modis adjuncta atque intortaesse (nam Acade- 

 mia Nova modum prorsus excessit), quam Aristotelis 

 schola fidens et pronuntiatrix. Itaque monendi 

 sunt homines/ delationem naturae et artis diis cordi 

 esse, et novas eleemosynas, et donaria a divina 

 benignitate impetrare ; et incusationem Promethei, 

 licet auctoris et magistri, eamque acrem et vehe- 

 mentem, magis sanam et utilem, quam gratulati- 

 onem effusam, esse ; denique opinionern copiae inter 

 maximas causas inopias reponi. Quod vero attinet 

 ad doni genus, quod homines in prasmium accusa- 

 tionis dicuntur accepisse (florem juventutis videlicet 

 non deciduum), ejusmodi est, ut videantur antiqui 

 de modis et medicinis ad senectutis retardationem et 

 vitas prolongationem facientibus non desperasse; 

 sed ilia utique numerasse potius inter ea, quaa per 

 hominum inertiam et incuriam, licet semel accepta, 

 periere aut frustrata sunt; quam inter ea, quae 

 plane negata et nunquam concessa fuerint. Sig 

 nificant enim et innuunt, ex ignis vero usu, atque 

 ex artis erroribus bene et strenue accusatis et con- 

 victis, munificentiam divinam ad hujusmodi dona 

 hominibus non defuisse ; ipsos sibi deesse, cum hoc 

 deorum munus asello imposuerint lento et tardi- 



