340 DE SAPIENTIA VETERUM. 



grado; ea videtur esse experientia, res stupida et 

 plena morae, ex cujus gradu tardo et testudineo 

 antiqua ilia querimonia de vita brevi et arte longa 

 nata est. Atque certe nos in ea sumus opinione, 

 facultates illas duas, dogmaticam et empiricam, ad- 

 huc non bene conjunctas et copulatas fuisse ; sed 

 nova deorum munera aut philosophiis abstractis, 

 tanquam levi volucri, aut lentas et tardse expe- 

 rientiae, tanquam asello, imposita esse : in quo taraen 

 de asello illo non male ominandum est, nisi inter- 

 veniat illud accidens viae et sitis. Existimamus 

 enim, si quis experientia?, veluti certa lege et me- 

 thodo, constanter militet, neque inter viam experi- 

 menta, quae vel ad lucrum faciunt, vel ad ostenta- 

 tionem, hauriendi siti corripiatur, adeo ut ad ea 

 comparanda onus suum deponat et distrahat ; eum 

 munificentiae divinas auctae et novas bajulum non 

 inutilem fore. Quod vero donum illud ad ser- 

 pentes transient, ea videtur adjectio ad fabulam 

 ornatus fere gratia, nisi forte illud inseruerint, ut 

 homines pudeat, se cum igne illo suo et tot artibus 

 ea in se transferre non posse, quaa natura ipsa 

 compluribus aliis animalibus largita est. Etiam 

 ilia subita hominum cum Prometheo reconciliatio, 

 postquam spe sua decidissent, monitum habet utile 

 et prudens : notat enim hominum levitatem et teme- 

 ritatem in experimentis novis. Ea enim, si statim 

 non succedant et ad vota respondeant, praspropera 

 festinatione homines incepta deserunt, et praecipites 

 ad vetera recurrunt, iisque reconciliantur. Des- 

 cripto statu hominis quoad artes et intellect ualia, 



