DE SAPIENTIA VETERUM. 341 



parabola transit ad religionem ; culturam enim ar- 

 tium cultus divinorum comitatus est ; quern statim 

 hypocrisis occupavit et polluit. Itaque, sub duplici 

 illo sacrificio, eleganter repraesentatur persona vere 

 religiosi et hypocritse. Alteri enim inest adeps, Dei 

 nimirum portio, ob inflammationem et suffitum, per 

 quod affectus et zelus, ad gloriam Dei incensus 

 atque alta petens, significatur ; insunt viscera chari- 

 tatis, insunt carnes bonae et utiles. In altero nihil 

 praeter ossn arida et nuda reperiuntur, quae nihilo- 

 minus pellem farciunt, et hostiam pulcherrimam, et 

 magnificam imitantur ; per quae recte notantur ex- 

 terni et inanes ritus, et casremonias jejunae, quibus 

 homines cultum divinum onerant et inflant, res ad 

 ostentationem potius compositae, quam ad pietatem 

 facientes. Neque satis est hominibus hujusmodi 

 ludibria Deo offerre, nisi ea etiam illi imponant et 

 imputent, ac si ipse ilia elegerit et praescripserit. 

 Certe propheta sub Dei persona de hac optione 

 expostulat : &quot; Num tandem hoc est illud jejunium, 

 quod elegi, ut homo animam suam in diem unum 

 affligat, et caput instar junci demittat ?&quot; Post sta- 

 tum religionis, parabola se vertit ad mores et hu- 

 manae vitae conditiones. Atque pervulgatum est 

 illud, et tamen recte positum, per Pandoram signi- 

 ficari voluptatem et libidinem, quae post vitae civilis 

 artes, et cultum, et luxum, veluti ex dono ignis, et 

 ipsa incensa est. Itaque Vulcano, qui similiter ig- 

 nem repr^esentat, opificium voluptatis deputatur. 

 Ab ilia autem infinita mala et in animos, et in 

 corpora, et fortunas hominum, una cum sera poem 



