344 DE SAPIENTIA VETERUM, 



peremus : hoc est, de novissimo illo Promethei cri- 

 rnine, quod pudicitiam Minerva? solicitasset. Nam 

 et ob hcc delicturn, gravissimum certe et maximum, 

 illam poenam laniationis viscerum subiit. Illud non 

 aliud esse videtur, quam quod homines, artibus et 

 scientia multa inflati, etiam sapientiam divinam sen- 

 sibus et ration! subjicere saepius tentent ; ex quo 

 certissime sequitur mentis laceratio et stimulatio 

 perpetua et irrequieta. Itaque mente sobria et 

 submissa distinguenda sunt humana et divinn ; atque 

 oracula sensus et fidei ; nisi forte et religio hasretica, 

 et philosophia commentitia hominibus cordi sit. Re- 

 stat ultimum illud de ludis Promethei cum taedis 

 ardentibus. Hoc rursus ad artes et scientias perti- 

 net, sicut ignis ille, ad cujus memoriam et celebra- 

 tionem hujusmodi ludi instituti sunt ; atque continet 

 in se monitum, idque prudentissimum, ut perfectio 

 scientiarum a successione, non ab unius alicujus 

 pernicitate aut facultate, exspectetur. Etenim qui 

 ad cursum et contentionem velocissimi et validissimi 

 sunt, ii ad facem suam accensam servandam fortasse 

 minus sunt habiles, cum a cursu rapido aeque, ac 

 nimis tardo, periculum exstinctionis immineat. Isti 

 autem luminum cursus et certamina jampridem 

 intermissa videntur, cum scientiae in primis quibus- 

 que auctoribus, Aristotele, Galeno, Euclide, Ptole- 

 maeo, maxime florere cernantur ; atque successio nil 

 magni effecerit aut fere tentaverit. Atque optan- 

 dum esset, ut isti ludi in honorem Promethei sive 

 human naturae instaurarentur, atque res certamen 

 et aemulationem et bonam fortunarn reciperet, neque 



