346 DE SAPiENTIA VETERUM. 



efficeretur. Ille vero ausu juvenili in celsiora con- 

 tendit, atque in praeceps lapsus est. 



Parabola facilis et vulgata est : virtutis enim via 

 inter excessum et defectum recto tramite aperitur. 

 Neque mirum erat si Icarum, juvenili alacritate ges- 

 tientem, excessus perdiderit. Excessus enim fere 

 juvenum ; defectus senum, vitia esse solent. Ex se- 

 mitis tamen malis et nocivis elegit Icarus (si plane 

 pereundum erat) meliorem. Defectus enim recte 

 sestimantur excessibus praviores. Quandoquidem ex- 

 cessui nonnihil magnanimitatis subsit, et cognationis 

 cum coelo, ad instar volucris : defectus vero humi ser- 

 pat, instar reptilis. Praeclare Heraclitus : &quot; Lumen 

 siccum, optima anima.&quot; Nam si ex humo humorem 

 contrahat anima, prorsus deprimitur et degenerat : 

 interim tamen modus adhibendus est, ut ab ilia sic- 

 citate laudata lumen reddatur subtilius, non corripi- 

 atur incendium. Atque haec cuivis fere nota sunt. 

 At via ilia in intellectualibus, inter Scyllam et Charyb- 

 dim, certe et peritiam navigandi et felicitatem desi- 

 derat. Si enim in Scyllam incidant naves illiduntur 

 cautibus: sin in Charybdim, absorbentur. Cujus 

 parabolas ea videtur esse vis (quam nos breviter per- 

 stringemus, tametsi infinitam trahat contemplatio- 

 nem), ut in omni doctrina et scientia, earumque re- 

 gulis et axiomatibus, modus teneatur inter distincti- 

 onum scopulos, et universalium voragines. Haec 

 enim duo naufragiis ingeniorum et artium famosa 

 sunt. 



