DE SAPIENTIA VKTEHUM. 355 



mirum fuisse ; nam ex capite, sive cerebro, Palladem 

 armatam peperisse. 



Hujus fabulae monstrosae, et primo auditu insulsis- 



simae, sensus arcanum imperii continere videtur, qua 



arte, scilicet, reges se versus concilia sua gerere 



soleant, ut auctoritas et majestas eorum non solum 



illibata conservetur, verum apud populum augeatur 



et extollatur. Nam reges se cum consiliis suis vin- 



culo veluti nuptiali copulare et conjungere, et de 



rebus maximis cum eis deliberare, recto et prudente 



institute consueverunt ; idque majestatem eorum 



neutiquam imminuere haud abs re judicant : verum 



cum res jam ad decretum spectat, quod instar partus 



est, concilii partes non ultra tendere sinunt, ne acta 



ex consilii arbitrio pendere videantur. Verum, turn 



demum reges (nisi hujusmodi res sit, ut invidiam a 



se derivare cupiant) quicquid a concilio elaboratum 



et veluti in utero efformatum est, in se transferre 



consueverunt, ut decretum et executio (quse, quia 



cum potestate procedit et necessitatem infert, elegan- 



ter sub figura Palladis armatae involvitur) ab ipsis 



emanare videatur. Neque satis est ut hoc ab auctori- 



tate regum et eorum voluntate soluta, et libera, 



et non obnoxia, profectum videatur ; nisi etiam hoc 



sibi reges sumant, ut ex capite eorum, id est, ex 



judicio et prudentia propria, decreta nata existi- 



mentur. 



XXXI. SIRENES, SIVE VOLUPTAS. 



FABULA de Sirenibus ad perniciosas illecebras 

 voluptatis rectc, sed sensu vulgatissimo, transfertur, 

 Nobis autem videtur sapientia veterum, tanquam 



