364 MEDITATIOiNES SACR;. 



DE MENSURA CURARUM. 

 SUFFICIT DIEI MALITIA SUA. 



MODUS esse in curis humanis debet, alioqui et iu- 

 utiles sunt, ut quae animum opprimant, et judicium 

 confundant ; et profanae, ut quse sapiant animum, 

 qui perpetuitatem quandam in rebus mundanis sibi 

 spondeat. Hodierni enim debemus esse ob brevita- 

 tem aevi, et non crastini, sed, ut ille ait, &quot; carpentes 

 diem, erunt enim futura praesentia vice sua ;&quot; quare 

 sufficit solicitude praesentium. Neque tamen curae 

 moderatae, sive sint ceconomicae, sive publicse, sive 

 rerum mandatarum, notantur. Sed hie duplex est 

 excessus. Primus, cum curarum series in longitudi- 

 nem nimiam et tempora remotiora extendimus, ac 

 si providentiam divinam apparatu nostro ligare 

 possemus; quod semper etiam apud ethnicos in- 

 faustum et insolens fuit. Fere enim, qui fortunse 

 multum tribuerunt, et ad occasiones praesentes 

 alacres et praesto fuerunt, felicitate magna usi sunt. 

 Qui autem, altum sapientes, omnia curata et meditata 

 habere confisi sunt, infortunia subierunt. Secundus 

 excessus est, cum in curis immoramur diutius, quam 

 opus est ad justam deliberationem et ad decre- 

 tum faciendum. Quis enim nostrum est, qui tantum 

 curet, quantum sufficit ut se explicet, vel sese expli- 

 care non posse judicet, et non eadem saepe retractet, 

 et in eodem cogitationum circuitu inutiliter haareat, 

 et denique evanescat ? Quod genus curarum et 

 divinis et humanis rationibus adversissimurn est. 



