376 IN FELICEM MEMORIAM ELIZABETHS. 



licentia depravatos, plerumque et minus capaces et 

 minus moderates evadere. Itaque optimos et ex- 

 cellentissimos reges reperias, quos utraque fortuna 

 erudit : talis apud nos fuit Henricus septimus, et 

 apud Gallos Ludovicus duodecimus ; qui recenti 

 memoria, et eodem fere tempore, non tantum a 

 privata, sed etiam ab adversa et exercita fortuna, 

 regnum accepere, atque (ille prudentia, hie justitia) 

 floruere. Similis fuit et hujusce principis ratio; 

 cujus initia et spes variavit fortuna, ut in principatu 

 ad extremum erga illam constans et aequabilis esset. 

 Nam Elizabetha natalibus suis successioni destinata, 

 deinde exhaaredata, turn posthabita fuit ; eadem, 

 regno fratris, fortuna magis propitia et serena, 

 regno sororis magis turbida et ancipiti usa est. 

 Neque tamen ex vinculis subito in regnum assumpta 

 est, ut ab infortunio exacerbata intumesceret ; sed 

 libertati restituta, et exspectatione aucta, turn de- 

 mum regnum, sine tumultu aut competitore, placide 

 et felicissime obtinuit. Atque base ideo adducimus, 

 ut appareat, divinam providentiam, optimam princi- 

 pem meditatam, per istiusmodi disciplinae gradus 

 earn praeparasse et extulisse. Neque sane natalium 

 dignitati calamitas matris obesse debet ; cum praeser- 

 tim satis constet, Henricum octavum prius amori 

 novo, quam irae adversus Annam, indulsisse ; ejusque 

 regis natura et ad amores, et ad suspiciones pro- 

 pensissima, et in iisdem usque ad sanguinem prae- 

 ceps, posteritatis notam non effugiat. Adde, quod 

 criminatione, vel personae ipsius, ad quern refereba- 

 tur, nomine minus probabili, et tenuissimis conjectu- 



