380 IX FELICEM MEMORUM ELIZABETHS, 



Galliae perpetuis et repetitis monitis de edictis 

 suis, pacem spondentibus, observandis, maxima fide 

 solicitavit. Non negaverim consilio ejus successum 

 defuisse : ncque enim prius illud sivit fatum Europag 

 commune ; ne forte ambitio Hispaniae, veluti carcer- 

 ibus liberata, in regnorum et rerumpublicarum orbis 

 Christiani detrinientum (ut tune res erant) se effun- 

 deret: hoc etiam posterius non sivit sanguis tot in- 

 nocentium, cum uxoribus et liberis, ad focos et cu- 

 bilia sua per infimam plebis faecem, ut belluas quas- 

 dam publica auctoritate et animatas et armatas 

 et missas, effusus ; qui ut regnum, tarn nefario 

 scelere obligatum, mutuis caedibus et contrucidatio- 

 nibus expiaretur, in ultionem poscebat. Ilia tamen 

 utcunque officium foederatae et prudentis et benevolae 

 praestitit. 



Alia etiam subest causa, cur pacem ab Elizabeths 

 cultam et conservatam admiremur : ea nimirum, 

 quod non a temporum inclinatione, sed ab ejus pru- 

 dentia et rebus bene ordinatis, pax ista profecta sit. 

 Nam cum et interna factione ob causam religionis 

 laboraret, et hujus regni robur et praesidium univer- 

 sse Europae instar propugnaculi esset, adversus regis 

 Hispaniae illis teraporibus formidabilem et exundan- 

 tem ambitionem et potentiam, belli materia non 

 defuit ; verum ipsa et copiis et consiliis superfuit. 

 Istud eventus docuit maxime memorabilis inter res 

 gestas nostri seculi universas, si felicitatem spectes. 

 Nam cum classis Hispanica, tanto rerum tumore et 

 totius Europae terrore et exspectatione, et tanta 

 victoriae fiducia, freta nostra sulcaret, nee navicu- 



