382 IN FELICEM MEMORIAM ELIZABETHS. 



ticeps ei curarum et clominationis subsidium esset. 

 Sed et eos, quos ipsa ad honores evexerat, ita et co- 

 hibuit, et commiscuit, ut singulis maximam compla- 

 cendi solieitudinem injiceret : atque ipsa semper sui 

 juris esset. Orba sane fuit, nee stirpem ex se reli- 

 quit, quod etiam felicissirnis contigit, Alexandro 

 Magno, Julio Caesari, Trajano, aliis : et semper 

 varie jactatum, et in contrarias partes trahi et dis- 

 putari solet ; cum alii hoc in diminutionem felicitatis 

 accipiant, ne forte homines supra mortalem conditio- 

 nem bearentur, si et in individuo, et in speciei pro- 

 pagatione, felices essent ; alii autem in cumulum 

 felicitatis rem vertant, quod ea demum felicitas com- 

 pleta videatur, in quam fortune nil amplius liceat ; 

 quod, si posteri sint, fieri non potest. 



Aderant ei et externa ; statura procera ; cor- 

 poris decora compages ; summa dignitas oris cum 

 suavitate ; valet udo maxima prospera. Superest et 

 illud, quod ad extremum valens et vigens, nee for 

 tune commutationes nee senectutis mala experta, 

 earn, quam tantopere sibi votis precari solebat 

 Augustus Caesar, euthanasiam facili et leni obitu 

 sortita sit. Quod etiam de Antonio Pio, impe- 

 ratore optimo celebratur ; cujus mors somni alicujus 

 suavis et placidi imaginem habebat. Similiter et in 

 Elizabeths morbo nil atrox, nil omninosum, nil ab 

 humana natura alienum erat. Non desiderio vitae, 

 non morbi impatientia, non doloris cruciatibus tor- 

 quebatur : nullum aderat symptoma dirum aut foe- 

 dum ; sed omnia ejus generis erant, ut naturae fragi- 

 litatem potius, quam corruptionem aut dedecus 



