IN FELICEM MEMORIAM ELIZABETHS. 383 



ostenderent. Paucos enim ante obitum dies, ex 

 corporis nimia siccitate, et curis, qua? regni culmen 

 sequuntur, attenuata, nee unquam mero aut uberi- 

 ore diaeta irrigata, nervorum rigore perculsa, vocem 

 tamen (quod fieri non solet in ejusmodi morbo), et 

 mentem, et motum, licet tardiorem et hebetiorem 

 retinuit. Atque is persona? ejus status paucis diebus 

 tantum duravit ; ut non tanquam actus vitae novissi- 

 mus, sed tanquam primus gradus ad mortem fuerit : 

 nam imminutis facultatibus in vita diu manere, mise- 

 rum habetur , sed a sensu paulatim sopito ad mor 

 tem properare, plaeida et clemens vitae clausula 

 est. 



Addo et illud in felicitatis ejus cumulum insig- 

 nem ; quod non tantum nomine proprio, sed et 

 ministrorum status virtute, felicissima fuit. 



Tales enim viros nacta est, quales fortasse haec 

 insula ante eum diem non peperit. Deus autem, 

 regibus favens, etiam spiritus ministrorum excitat et 

 ornat. 



Restant felicitates posthuma? duas, iis quaa vivam 

 comitabantur fere celsiores et august iores : una suc- 

 cessoris, altera memoriae. Nam successorem sortita 

 est eum, qui licet et mascula virtute, et prole, et 

 nova imperii accessione, fastigium ejus excedat et 

 obumbret ; tamen et nomini et honoribus ejus faveat, 

 et actis ejus quandam perpetuitatern donet: cum 

 nee ex personarum delectu, nee ex institutorum or- 

 dine, quicquam magnopere mutaverit : adeo ut raro 

 filius parenti, tanto silentio atque tarn exigua muta- 

 tione et perturbations, successerit. Memoria autem 



